De volumeknop
Je draait 'm al zo lang stiller dat je vergeten bent dat 'ie luider kan.
Op een van de laatste dagen van een retreat stapte een vrouw, Laura, op me af en zei:
“In ‘t begin was je veel. Luid. Intens. Maar net omdat je zo volledig jezelf was, voelde ik me veilig genoeg om ook volledig mezelf te zijn.”
Ik heb ‘t grootste deel van m’n leven te horen gekregen dat ik ‘t volume moest stiller zetten. Te veel energie. Te veel ideeën. Te luid.
En dan zegt iemand je ‘t omgekeerde: net jouw volle volume maakte de kamer veilig voor iedereen.
Hier is waarom ik je dit vertel.
Je draait je eigen volume stiller. Elke dag. En je doet ‘t al zo lang dat je ‘t niet eens meer merkt.
In vergaderingen hou je ‘t idee binnen dat nog niemand snapt. In beslissingen kies je de veilige optie in plaats van die waar je buikgevoel om schreeuwt. Bij je team temper je jezelf, want de laatste keer dat je volledig jezelf was, noemde iemand ‘t “veel”.
En stilaan, over maanden en jaren, word je de getemperde versie van jezelf. Die past. Die verteerbaar is. Die ‘t bedrijf runt in plaats van ‘t te leiden.
Maar dit is ‘t stuk dat pijn doet: jouw bedrijf is niet gebouwd door die versie van jou. ‘t Is gebouwd door de versie die te veel was. Die met ‘t buikgevoel dat op papier nergens op sloeg. Die iets zag dat niemand anders zag.
Die versie is niet verdwenen. Je liet ‘m gewoon de kamer niet meer in.
Dus mijn vraag voor deze week: wanneer was je voor ‘t laatst de vol-volume-versie van jezelf op ‘t werk? Niet in de kroeg. Niet op vakantie. In een vergadering. Aan de telefoon.
Kan je ‘t je niet herinneren, dan heb je je hand al langer op die knop dan je denkt.
Ruben
P.S. Als dit raakt en je wil zien wat er in jouw bedrijf écht in de weg zit: boek een doorlichting.
