Ik zat de afgelopen twee weken op kamp.
Kamp? Zeker wel! Met m’n oude jeugdbeweging. Beetje de plek waar ik ben groot geworden eigenlijk. En sinds een tijdje ga ik mee op kamp om te koken voor een giga bende volk. Tijdens de opbouw zijn dat 40 hongerige magen. En tijdens kamp zelf 140!
Aangekomen op kamp, een leeg veld met een camion erop, ging ik in productiemodus. We hebben 24u de tijd om een volledige veldkeuken te organiseren. Drie grillplaten op gas, 6 grote gasbekken, een volledige backstock met drinken voor 14 dagen, ga zo maar door.
Da’s eigenlijk de skill die ik in het event leven het zwaarst heb getraind. En waar ik, toegegeven, best goed in ben.
Mee in mijn team zit mijn allerbeste vriendin. Leren kennen op: jawel, de jeugdbeweging. Ik ging in productiemodus, en haar reactie was:
“Allé de sjampetter is gearriveerd”.
Dat piekte wat. Want eigenlijk ziet ze iets aan mij, wat ik zie als één van mijn talenten, als iets negatief. Soit. Geparkeerd en verder gewerkt.
Enkele dagen verder was gans die keuken geïnstalleerd, MAAR er was een logistieke crisis. In’t kort: we mankeerden heel wat materiaal voor de maaltijd van die dag. Dus ik in de auto en rondracen om alles in orde te krijgen. En daartussen ergens een tussenstop gemaakt op het kampterrein.
Wat bleek? Een stuk van het keukenmateriaal was ingepikt door de EHBO. Oké niet erg, ik naar de EHBO, kort onderhandeld en een switch gedaan. Iedereen blij.
Bij de finale run was de Colruyt mij al kotsbeu gezien. En bij aankomst op’t terrein hadden we nog 30 minuten voor de schafttijd. En daar aangekomen: dat gerief was wéér weg? En de maaltijd zelf was nog helemaal niet klaar.
Oké, dus er is tijd om gerief te wisselen, maar niet om te koken? Ik ging op onderzoek. Mijn beste vriendin: “Jah, we wisten wel dat ‘t u ging irriteren eigenlijk, iedereen was het erover eens.”
Oei.
Dat gesprek heeft onze gemoederen loeiheet gezet. Ik voelde mij een beetje aan de rug gegaan. Het voelt niet fijn om een sjampetter genoemd te worden, en dan te zien dat als ik er niet achter zit, het werk niet gebeurt eigenlijk.
We hebben de strijdbijl daar begraven, in de laatste minuten voor onze maaltijd, dus het drukste moment in zo’n keuken. En dan later op de avond het gesprek heropend.
Zij voelde de nood om te vertellen hoe het was gelopen met dat materiaal. En in haar verhaal hoorde ik voornamelijk verdediging. ‘t Is op zo’n moment niet makkelijk om objectief te blijven, moet ik toegeven. Maar ze vertelde het verhaal op die manier waaruit bleek dat ik een beul zou zijn.
Pfoeh, da’s kut. Want voor uw neus zit uw beste vriendin, en die gaat u aan’t gat. En op dat moment werd ‘t mij duidelijk wat ik moest uitspreken.
“Kijk, dat materiaal maakt mij eigenlijk niet zoveel uit. ‘t Gaat mij hier om veiligheid. Het voelt in onze vriendschap aan alsof ik enkel geef.
Ik ken u ondertussen 17 jaar, en ik ken uw kantjes. En ik zie ze allemaal graag. En door de jaren heb’k mij daarin weten te navigeren. Ik weet dat je ‘s ochtends ‘t eerste half uur wat nors bent. En da’s oké! Dus zet ik uw tas koffie klaar, en laat u efkes doen. Want da’s wat gij nodig hebt dan.
Maar eerder vandaag wist ge eigenlijk exact wat ik nodig had. En in plaats van daarop in te spelen, heb je ervoor gekozen om andere mensen hun mening te vragen over hoe ik zou reageren op dat materiaal. En als ik dan de reactie gaf die je verwachtte, was dat bewijs om mij af te schrijven.
Dat geeft mij een enorm onveilig gevoel. En dat laat mij ook voelen alsof onze vriendschap scheef zit. Hoe zie jij dat?”
Er zijn tranen gevloeid. “Ik voel mij een slechte vriendin.”
Het ging om het definiëren van een relatie. Om veilig kunnen zijn bij elkaar.
Wat ik daar zei, had ik in al die jaren nog nooit gezegd.
Ik heb haar kantjes geleerd en mij daarnaar geplooid. Ik deed dat graag en ik deed het vanzelf.
En ondertussen heb ik geen enkele keer gezegd wat ik zelf nodig had.
Dus hoe zou zij dat moeten weten.
En elke founder die ik spreek heeft dezelfde afspraak lopen met zijn team, zonder dat ‘t ooit besproken is. Je kent uw team tot in de details. Wie niet tegen een feedback kan in groep. Of wie een dag nodig heeft om slecht nieuws te laten landen. Wie eerst wil klagen, en dan pas meewerken. En daar plooit ge u naar, elke dag.
En dan ben je even van ‘t terrein. En wordt een beslissing teruggerold. En is er iemand die zegt: We gaan ‘t niet zeggen, ge weet hoe die is.
Ontdek je het en word je kwaad, dan is dat het bewijs.
Dat is de val. Hoe juister ge voelt, hoe beter ge hun gelijk levert.
Ik ben daar uit geraakt door hardop te zeggen wat ik nodig had, terwijl het nog pijn deed, en dan te vragen hoe zij het zag.
En er is daarna echt iets veranderd.
De sjampetter is niet meer teruggekomen. En zij begon in te spelen op wat ik nodig had, zoals ik dat al zeventien jaar bij haar deed. Wat eenrichtingsverkeer was, reed plots twee kanten op.
Dat heeft één avond gekost.
Welk klein kantje van u werkt uw team rond, zonder dat ‘t ooit uitgesproken is?
P.S. En als ge dat gesprek zelf niet opengetrokken krijgt: da’s exact waar ik voor binnenkom. Mij kostte het één avond. Bij founders is ‘t één uur, en dan weet ge wat er echt speelt. Boek een doorlichting.